22 април 2026
• од Темелко Тошев
Додека менаџментот на Фондот за здравствено осигурување (ФЗО), предводен од директорот Сашо Клековски, се обидува да ја спакува реалноста во обланда на „инклузивност“ и „социјална држава“, бројките што самиот ги презентира откриваат поразителна слика за македонската економија и функционалноста на системот.
Податокот дека дури 470.774 лица или секој четврти граѓанин во државата се осигурува како „лице без приходи“ не е успех на социјалната политика, туку сериозен индикатор за системска девијација.
Клековски гордо истакнува дека државата ги покрива трошоците за оние кои немаат други основи за осигурување, но се поставува прашањето: Колку од овие скоро половина милион луѓе навистина немаат никакви приходи, а колку се дел од огромната сива економија која ФЗО и УЈП со години не успеваат да ја сузбијат?
Наместо систем кој ги стимулира вработувањата и формализацијата на работата, ние имаме модел каде четвртина од популацијата е на „државни јасли“, додека товарот на здравството паѓа врз сè помалиот број вработени во приватниот сектор.
Директорот најавува „три промени“ кои повеќе звучат како бирократски фрази отколку како реални решенија:
Наместо да се фали со бројот на осигуреници кои државата ги дотира, ФЗО треба да одговори зошто и покрај тие 1.836.667 осигуреници, македонските граѓани се принудени да собираат донации преку СМС пораки за лекување во странство и да плаќаат енормни суми во приватните болници.
„Инклузивноста“ за која зборува Клековски е само бројка на хартија. Во реалноста, со секој четврти граѓанин без приходи, здравствената каса е дупка без дно, а квалитетот на услугата за оние кои совесно плаќаат придонеси секојдневно опаѓа. Системот не е социјален – системот е неодржлив.
Ненадминливи Понуди Дневно
4.8 (10276 рецензии)
Заштедете 152.00 ден

